Mijn vrienden hebben veel vertrouwen in mij, vooral als het aankomt op kansloze relaties. Zodra ze weer iemand vinden met nul potentie en zonder rijbewijs, weet ik dat m’n telefoon voorlopig roodgloeiend staat. “Waarom zei hij geen hallo?”, en “wat bedoeld hij dan met hallo?” en nog meer vraagstukken zonder zinnig antwoord. Daarna volgen de screenshots tussen twee onzekere mensen die elkaar uuuuuurenlang het leven zuur maken. En terwijl ze er nog middenin zitten, met al hun emoties enzo, aan mij de taak om de data alvast te analyseren. De woorden, de leestekens, de tone of voice en de bedoeling, van BFF naar FBI, van huisdier naar drugshond.
Ik heb me wel eens afgevraagd waarom ik de aangewezen persoon ben en dan kom ik al snel uit bij m’n vreselijke ex. Ik zal wel alle antwoorden hebben als ik die gek zes jaar lang volhield, en met gek bedoel ik gewoon gestoord. Narcistisch en labiel, oud en prikkelbaar, met kinderen en dakloos, en arm en lelijk. En nu zie ik die geschrokken hoofdjes, zo van ‘dat kun je toch niet zeggen’, nou neem maar van me aan dat ik me inhoud.
Het begin is wolkeloos, met een propvol libido, maar ergens komt het moment dat je je genaaid voelt. Dan laat hij je niet meer lachen, valt er een traan op de tompoes en kunnen de slingers van de muren, want dat was het dan. En alhoewel ik het spel meespeel, Sherlock Holmes ben als m’n vrienden dat nodig hebben, een hoge prijs betalen voor geluk, dat is geen liefde.
Ik schrijf columns, gedichten en liedjes 
Plaats een reactie